Choroby psychiczne

Choroby psychiczne
Twój przewodnik po chorobach psychicznych

Symptomy depresji

Na świecie istnieją różne rodzaje depresji, poniżej przytoczone zostaną te, które pozwalają lepiej zobrazować ten stan zależnie od jego najbardziej wyraźnych symptomów – podział ten nie jest podziałem międzynarodowym. Do najważniejszych zalicza się depresje reaktywne i endogenne.

Depresja reaktywna

Jest to typ depresji, który pojawia się w życiu człowieka bardzo obciążonego psychicznie, najczęściej w odpowiedzi na stratę. Wpłynąć także na nią mogą wszelkie inne niekorzystne sytuacje, które zaistniały w życiu chorego. Ten typ depresji trwa przeważnie stosunkowo krótko. Stopień jej nasilenia jest także niewielki, a psychoterapia przynosi lepsze efekty, zwłaszcza przy wsparciu najbliższych.

Depresja endogenna

Zaliczana jest do chorób psychicznych wywoływanych przez niekorzystne wydarzenie życiowe, choć może również ujawnić się bez żadnej wyraźnej przyczyny. Najczęściej poziom nasilenia jest nieadekwatny do przyczyny. Okres trwania takiego stanu może wynosić nawet kilka miesięcy. Leczenie takiego stanu chorobowego wymaga podania leków (leczenie farmakologiczne) oraz niekiedy hospitalizacji. W przypadkach najcięższych psychoterapia nie przynosi wymaganego rezultatu. Do najczęstszych objawów w takich przypadkach zaliczamy:

  • spowolnienie,
  • obojętność dotycząca uczuć,
  • myśli samobójcze oraz te dotyczące śmierci,
  • obniżenie wagi,
  • bezsenność.

Taki typ depresji ujawnia się okresowo w ciągu całego życia, może wystąpić w następnych pokoleniach.

Depresja maskowania

Objawy tego stanu są dość nietypowe, tj:

  • powtarzający się często ból głowy
  • zaburzona pamięć
  • zaparcia lub zespół jelita drażliwego
  • ale także zespoły bólowe nerwów obwodowych.

Lekarze odnotowują jeszcze parę odmian choroby.

W momencie pojawienia się myśli samobójczych w przypadku depresji, wiadomo już jest, że stan ten jest już krańcowo nasilony. Na ogół takie myśli poprzedzają te nazywane rezygnacyjnymi. Chory na depresje mający myśli samobójcze uważa, że jest to jedyne wyjście z beznadziejnej, trudnej sytuacji życiowej, braku wiary w możliwość jej rozwiązania. Samobójstwo staje się w końcu postrzegane jako recepta na „uwolnienie” od beznadziei życiowej.

Myśli dotyczące samobójstwa tkwią w chorym do tego stopnia, że nie da mu się w żaden sposób wytłumaczyć, że nie warto jest tego robić. Taka postawa jest wynikiem braku krytycyzmu. Chory potrafi tylko ocenić samego siebie wyłącznie z pozycji depresji. Pojawienie się myśli samobójczych wymaga natychmiastowego leczenia, często w szpitalu psychiatrycznym, zwłaszcza jeśli chory mieszka sam i zdany jest wyłącznie na siebie lub kiedy samotnie wychowuje dzieci. Myśli na temat samobójstwa niekoniecznie muszą być objawem stanu depresyjnego. Zadaniem lekarza jest ocena chorego i postawienie diagnozy na podstawie całokształtu stanu psychicznego.

Najczęściej lekarze mają do czynienia z myślami samobójczymi przy jednoczesnym braku depresji w przypadkach ludzi uzależnionych od alkoholu, wówczas nazywa się taką postawę stanem abstynencyjnym. Najczęściej towarzyszy temu dodatkowo lęk czy niepokój – zwłaszcza u uzależnionych od wielu lat od alkoholu (tj. 3 albo 4 faza choroby alkoholowej). Myśli o samobójstwie miewają również osoby z nieprawidłowo ukształtowaną osobowością. W słabszych momentach życia, w przypadku problemów, czy w momencie doświadczenia deprywacji dojść może do myśli samobójczych. Myśli te są efektem nie radzenia sobie ze stresem, nieumiejętnością przejścia go w sposób prawidłowy, posługiwania się takimi myślami i traktowaniem ich jako wyjście awaryjne. Myśli samobójcze niezależnie od tego czego są efektem, zawsze stanowić będą pewne ryzyko zrealizowania celu.